Deze week werd de donorwet aangenomen. Jaren geleden heb ik al een verklaring getekend dat ik niet wil dat mijn organen na mijn dood ter beschikking gesteld worden. Toen was dat een keuze vanuit angst. Ik vond het een heel eng idee.

Hoewel mijn keuze op papier nog dezelfde is, besef ik nu dat het van binnen heel anders voelt.
Mijn nee is nu een nee vanuit vertrouwen. En heeft er ook mee te maken dat ik niet geloof in de scheiding tussen leven en dood.
Het voert wat ver om daar nu op in te gaan, maar ik deel straks een artikel met je waarin dat wordt verwoord.

Ik streef er niet zozeer naar lang te leven, maar wel gelukkig (als die samengaan, perfect!)

Mijn leven is een zoektocht naar mezelf. Naar mijn waarden. Of nee, naar mijn waarheid. Die zoektocht begon omdat ik zoveel vragen had. Vragen als:

  • “Is dit het nou?”
  • “Wat wil ik nu echt?“
  • “Zou ik niet eigenlijk ….”

Voor de antwoorden nam ik jaren nauwelijks tijd. De vragen spookten wel door mijn hoofd, maar ik durfde ze niet serieus te nemen. Het gevoel van twijfel, angst en onzekerheid dat ze me gaven, maakte dat ik maar snel weer overging tot de orde van de dag. Dan hoefde ik al die gevoelens niet te ervaren.

Maar hoe lang kun je jezelf voor de gek houden?
Hoe lang wil je jezelf voor de gek houden?

De waarheid is doodeng

Een van die waarheden is dat we dood gaan.
Daar is geen ontkomen aan.
En hoewel het dus bij het leven hoort en iets volkomen natuurlijks is, zijn wij de vanzelfsprekendheid daarvan volkomen kwijtgeraakt. In heel veel culturen is dit anders, maar hier vormen dood en angst een vrijwel onlosmakelijk geheel.

We strijden tegen de dood. En we vechten om in leven te blijven. We willen desnoods ons leven verlengen met behulp van de organen van andere mensen.

Voor mij voelt dit heel vreemd.
In plaats van op zoek te gaan naar manieren van buiten om in leven te blijven, herinner ik mezelf er zo vaak mogelijk aan om juist naar binnen te gaan om antwoorden te vinden op vragen als:

  • Waar geloof ik in?
  • Hoe kan ik me zo gelukkig mogelijk voelen?
  • Hoe kan ik betekenisvol zijn voor anderen?

Wat is een lang leven waard als je slechts spaarzame momenten kent van echte voldoening en geluk? Waarom zou je langer willen leven als je voortdurend geleefd wordt door de ratrace, verplichtingen en twijfel of je wel goed genoeg bent? Is dat niet absurd?

De focus lijkt vooral te liggen op overleven. Maar is overleven ook het doel, de zin van het leven? Is dat een zinvol bestaan? Of is leven op de automatische piloot een garantie voor een ongelukkig en onvervuld leven? 

Bijna iedereen doet er gedachteloos aan mee en dus lijkt het zo volkomen normaal dat we ons nauwelijks meer afvragen waar we in hemelsnaam mee bezig zijn.

Totdat we er de tijd voor nemen om dat WEL te doen.
Totdat we onszelf wel die kritische vragen durven stellen.
Totdat we echt eerlijk naar onszelf en ons leven durven te kijken.

Eerlijkheid duurt het langst zeggen ze. Ik voel dat mijn leven het meest waardevol is, voor mezelf en voor anderen, als ik geen spelletje speel met mezelf. Mijn waarheid niet verberg. Want als ik dat wel doe, dan ben ik niet mezelf. Dan leef ik mijn leven niet.

Niet dat ik altijd WEET wat mijn waarheid is. No way. Mijn hoofd raakt nog regelmatig in paniek omdat het zo graag wil weten en begrijpen.

Maar inmiddels WEET ik ook. Als ik het niet weet, dan is dat helemaal oké. Spreken is zilver. Zwijgen is goud. Waarom? Omdat je wanneer je zwijgt andere dingen hoort. In de stilte komen de antwoorden. In de verbinding met je Ware Zelf. Deze Zelf is vrij van de geconditioneerde patronen, hoeft niets te bewijzen, en hoeft alleen maar te zijn. Die zelf hebben we allemaal nog als we heel klein zijn. Door die onschuld laten we ons allemaal raken als we kijken in de ogen van een pasgeboren baby. Maar als we opgroeien, raken we onszelf kwijt, gaan we voldoen aan verwachtingen en vergeten we wie we werkelijk zijn.

Ik voelde al heel lang dat mijn leven niet klopte. Alleen ik zocht de antwoorden in mijn weten, in mijn ratio. En daar kon ik ze niet vinden. Dus bleef ik heel lang op die plek van een ongelukkig en onvervuld leven hangen. Terwijl de tijd maar door tikte.

Misschien had ik toen wat vaker moeten beseffen dat mijn leven niet oneindig voortduurt. Dat ik niet alle tijd van de wereld had. Dan was ik misschien wel eerder gaan voelen. Maar dat maakt niet uit. Geen spijt. Ik ben dankbaar dat ik ben gaan zoeken. En ik weet uit ervaring …. ziek worden helpt bij dit besef! Net als depressief raken of opgebrand.

Want zo ben ik de weg uit mijn hoofd gaan vinden. Heb ik ontdekt dat ik mijn brein beter mijn hart kan laten volgen. Heb ik antwoorden gekregen door hoofd en hart aan elkaar te verbinden.

En…. reality check: Het blijft een zoektocht. Je krijgt alle antwoorden echt niet in één keer. Dat is niet de bedoeling van het leven. Maar je wint zoveel kostbare tijd als je stopt met zoeken op de verkeerde plekken.

Dit alles leer ik ook steeds beter toepassen in mijn business.
Ik heb stiekem al heel vroeg het gevoel gehad dat ik ‘iets met mensen’ wilde doen. Wel 10 jaar voordat ik begon met ondernemen.
Alleen ik wist niet wat. En heb dus de gekste omzwervingen gemaakt.

Totdat dat gevoel steeds sterker naar de oppervlakte begon te borrelen. Eerst een gevoel van onvrede. Toen frustratie. En angst. Heel veel angst. Waar ik heel lang voor wegliep. Ik durfde het niet aan. Wist ik veel dat juist onder die angst zoveel moois valt te ontdekken. Het vergde het nodige  zoek- en graafwerk, maar toen begonnen zich deuren te openen naar mogelijkheden die mijn dromen begonnen te matchen en zelfs te overtreffen.
En zo heb ik stap voor stap keuzes durven maken die er nu voor zorgen dat als mijn leven morgen voorbij blijkt te zijn, ik er oprecht met een diep gevoel van voldoening en dankbaarheid op kan terugkijken.

 

Hoe waardeloos is een leven dat niet klopt met wie je werkelijk bent?


De donordiscussie is een interessante. En ik snap hoe gevoelig het ligt voor veel mensen.
Maar hou je je ook wel eens bezig met de vragen:
Is het een doel op zich om lang(er) te leven of om gelukkiger te leven?
Leid ik nu het leven dat goed voelt?
En als dat niet zo is, neem je dan wel eens uitgebreid de tijd om jezelf met deze waarheid te confronteren?
En de pijn te voelen? En daar wat mee te doen?

De tijd tikt door. Maar tijd is zo relatief. Het gaat toch om jouw gevoel?
De passie, het geluk, de voldoening die je kunt voelen.
Kortom, het gevoel dat je leeft!

Zoveel mensen zijn levende zombies.
Ik weet hoe het voelt. Als geen ander.
En ik weet inmiddels gelukkig ook wat ik hier te doen heb en waar ik blij van word.

Jou laten ervaren hoe het voelt om te leven.
Jou te verbinden met je Ware Zelf.
Jou te laten inzien wie je werkelijk bent, voorbij alle illusies en oude verhalen die je jezelf blijft vertellen.
En jou te helpen ontdekken wat je hier werkelijk te doen hebt.

 

 

Inspiratiemiddag: Ondernemen vanuit je Ware Zelf

Vrijdag 23 februari organiseer ik voor een select groepje mensen een live Inspiratiemiddag “Ondernemen vanuit je Ware Zelf” in Utrecht.

Het ondernemerschap is prachtig.
Maar kent vele valkuilen.
Mensen dromen van de vrijheid, de eigen verantwoordelijkheid.
Maar je eigen bedrijf kan ook een blok aan je been zijn. Een energieslurper. Een bron van enorme stress als het allemaal niet stroomt.
Want jij BENT je onderneming. En als jij vol angst zit, dan zul je dat merken. Aan alles.

Onderneem je vanuit struggle? Kom je veel angsten tegen?
Of onderneem je nog niet, maar speelt het idee vaak door je hoofd? Ook dan ben je van harte welkom op mijn Inspiratiemiddag.

PS:
Ik ben blij dat we in een vrij land leven, dus dat iedereen kan kiezen wat hij wil.
Natuurlijk kun je en je leven vanuit waarheid leven en orgaandonor zijn. Fantastisch!

Wel heb ik zelf vaak een schuldgevoel ervaren voor mijn keuze om geen organen af te staan.
Zeker in gesprekken met anderen die wel donor zijn. Ik kreeg dan het gevoel een slecht mens te zijn.
En toen las ik gisteren een artikel dat mijn standpunt perfect weergeeft.
Of je nu al dan niet voor orgaandonatie bent, misschien vind je het wel een interessant artikel:
“Nee ik word geen donor. “

Pin It on Pinterest