Ken je dat gevoel? Dat je gedachten alweer overuren gaan draaien vanaf het moment dat je wakker wordt?

Ik heb dat met name vaak aan het begin van de week, dus op maandagmorgen.
Het gebeurt vanzelf en is al vaak even aan de gang, voordat ik mezelf erop kan betrappen.
Ik merk het dan op wanneer mijn gedachten er al voor hebben gezorgd dat de onrust en haast door mijn systeem jagen.

Zoveel te doen, zoveel te delen, zoveel te geven, zoveel te schrijven, zoveel te organiseren, zoveel recht te trekken, zoveel te verbeteren.

Waar te beginnen?

Gelukkig …

Ik heb mezelf geleerd om niet in die ‘maandagmorgen valkuil’ te stappen. Mijn kritische stemmetje vindt dat wél de beste strategie. Go Go Go. Geen tijd te verliezen.

Maar inmiddels weet ik beter. Veel beter. Het is namelijk ‘kip zonder kop-gedrag’.  En het lijkt wel heel fantastisch. Want wow, wat kun je in een uur al een bergen verzetten, actiepunten afstrepen en ‘punten scoren’ als je hierin meegaat.

Maar … aan de andere kant brokkelt er tegelijk van alles keihard af. Dat wist ik vroeger niet.
Ik was gevangen in die ratrace. Voelde me schuldig als ik niet onmiddellijk in de actiemodus ging.
Mijn brein was echt zo ‘gewired’  oftewel deze vaste patronen werden automatisch afgedraaid zodra ik wakker werd. Elke keer hetzelfde liedje.

Ik heb mezelf aangeleerd om anders te beginnen. Bewust een ander liedje op te zetten (soms letterlijk :-)).
Net zoals ik sowieso steeds bewuster ben gaan leven. Mezelf ben gaan betrappen op waar ik eigenlijk mee bezig was.

Whoooo…. is dat even een potje confronterend zeg! Als je echt gaat LUISTEREN naar hoe enorm KRITISCH je naar JEZELF bent. Niet normaal! De meest verschrikkelijke dingen die je tegen jezelf zegt om jezelf OP TE JAGEN, UIT TE DAGEN, maar eigenlijk zou je net zo goed kunnen zeggen AF TE KRAKEN. Want daar komt het bottom line wel op  neer. Dingen die je echt tegen niemand anders in de wereld zou zeggen.

Waarom doet een mens zichzelf dat wél aan? En wat voor goeds geloven we dat daaruit voortkomt?

Als jij gelooft en… nog belangrijker … diep van binnen écht voelt dat je waardevol bent, dat je er mag zijn, dat je NU, op DIT MOMENT al goed genoeg bent, dan heb je niet zo’n haast.  Dan zet je jezelf niet zo onder druk. Dan zie je in wat een idioterie dat eigenlijk is.

En het omgekeerde is ook waar. Als jij zelden of nooit tevreden bent, altijd maar doorgaat, jezelf opjaagt, je gehaast voelt, niet aan jezelf toekomt en jezelf verliest in het proberen te voldoen aan verwachtingen en pleasen van anderen, dan voel je je blijkbaar van binnen niet waardevol. Dan hou je gewoon niet van jezelf.

En we WETEN dit ALLEMAAL zo goed. Dat we het waard zijn. Dat zelfliefde de sleutel is voor een gelukkig leven.

Maar we doen er maar heel weinig mee, met die kennis. We maken nauwelijks tijd vrij om daar écht aandacht aan te besteden. Want, daar hebben we de rust en het geduld niet voor. Want daar is die maadagmorgenvalkuil … of de dinsdagmorgenvalkuil… of de donderdagmiddagvalkuil … of zelfs de zaterdagavondvalkuil… of de vakantievalkuil … Want… voor heel veel mensen MOET er altijd van alles. Of ze nu werken of niet, weekend hebben of niet, op vakantie zijn of niet. De stressmotor staat bijna onafgebroken aan.

Vanochtend werd ik me weer bewust van de maandagmorgenvalkuil. Als ik het motortje zijn gang zou laten gaan, was ik voor 9 uur al oververhit geweest. Maar, ik had het in de gaten. Dus, zonder nadenken dronk ik mijn 2 glazen water.  Deed ik tien minuten een paar ontspannen yoga oefeningen. Ging ik even een paar minuutjes zitten met mijn ogen dicht.

En trok vervolgens twee prachtige kaarten. Uit de carddecks van Sabine van Dijk en van Gabrielle Bernstein.

Wat een prachtige combi. Precies de boodschap die ik vandaag perfect kon gebruiken voor mezelf, als bevestiging dat het cruciaal is hoe je start. Bij alles wat je doet.

Niet over tot de orde van de dag. Nee, eerst afstemmen.
Niet zomaar meegaan in die angst- of stressenergie. In die ratrace-vibe.
Maar ‘intunen’ op liefde. Terug naar de rust. Naar mijn centrum. Naar mezelf.

Om vanuit die energie bijvoorbeeld dit aan jou te schrijven.

De kaarten zijn prachtig als je ze doorgrondt. Als je de diepere waarheid die ze willen overbrengen écht kunt gaan voelen.

Maar als je vanuit zelftwijfel, zelfhaat, onzekerheid, de angst om niet goed genoeg te zijn, de angst dat je (het) niet goed genoeg doet leeft en handelt, dan is helemaal niet alles mogelijk.
Dan probeer je misschien wel heel hard. Uit alle macht. Veel té hard wellicht. Zonder dat je echt merkt dat het wat oplevert.

In mijn gratis minicursus perfectionisme loslaten wil ik je graag laten ontdekken hoe dit werkt. Het klinkt immers zo prachtig: “Alles is mogelijk!” Maar voor de meeste mensen is dit iets wat ze totaal niet geloven.
Want ze zien het voor geen meter terug in hun eigen leven.

Ikzelf begrijp tegenwoordig veel beter hoe dat komt. Het zit allemaal heel logisch in elkaar als je er goed naar kijkt. Vanuit angst, wantrouwen, twijfel is het namelijk ook niet waar: Is helemaal niet alles mogelijk.
Vanuit die energie knel je af, rem je af, worden dingen moeilijk en geblokkeerd,  voelt het benauwd, breekt alles af, worden dingen eerder vernietigd dan opgebouwd. 

Vanuit liefde en vertrouwen wel. Dan is écht alles mogelijk. Hoe meer je je kunt afstemmen op die liefde, des te meer je dit zult ervaren. Dit is niet iets wat je in één keer bereikt. Dat ontwikkelt zich. Zelfliefde ontwikkelen is een weg, een pad. Je perfectionisme loslaten (het tegenovergestelde van zelfliefde) is diezelfde weg.

Maar hoe fantastisch zou het zijn als je gaandeweg merkt dat er steeds meer mogelijk is? Omdat jij jezelf steeds beter vanuit je kern weet af te stemmen op de juiste frequentie? Dat je begint in te zien dat jou per ongeluk is aangeleerd om jezelf pijn te doen, maar dat dat echt niet de bedoeling is, omdat die weg hartstikke doodloopt?

Herken je dit?

Maandag 24 september start mijn gratis minicursus Perfectionisme Loslaten.
Die gaat precies hierover. Hoe je kunt afstappen van dat doodlopende pad, die heilloze weg en die valkuilen (op welke dag van de week ze ook voor je neus opdoemen) kunt vermijden.
En op weg kunt gaan naar een leven vanuit meer ontspanning, met meer voldoening, vertrouwen, plezier en liefde.

Misschien heb je al vaker meegedaan? Geen enkel probleem. We komen ‘er’ immers nooit. Het is de weg, die altijd verder gaat, waarop je altijd weer nieuwe inzichten opdoet. Dus schrijf je gerust opnieuw in. Ik maak de cursus elke keer weer 100% opnieuw, want 100% afgestemd op wie ik nu ben en wat ik nu te delen heb. 

Ik kijk er enorm naar uit je vanaf volgende week weer te inspireren.

Nadat ik deze Zonnestraal had geschreven, heb ik mijn verhaal via een live video op Facebook gedeeld.
Dat kun je hieronder terugzien.

Pin It on Pinterest