Vanochtend had ik een klant die al jarenlang last had van een enorme ‘crisis’. Haar leven veranderde van de ene op de andere dag 180 graden. Tijdens haar werk als accountmanager in de buitendienst werd ze op een dag onwel achter het stuur. Een hele angstige ervaring. Een ambulance moest haar uiteindelijk ophalen.

Na die dag kon ze niet meer aan het werk. Ze werd overmand door vermoeidheid en kon niets meer. De experts spraken van burn-out, angststoornis en agorafobie. Ze werd zo bang voor nieuwe paniekaanvallen dat ze het veiliger vond om zoveel mogelijk binnen te blijven.

Na vele, zoals ze dat zelf omschreef, ‘wanhopige pogingen therapie’ (psycholoog, hypnotherapie, EMDR en verkeersintegratie), ging het wel stukken beter. Maar toch lukte het haar niet de knop te vinden die haar de moed gaf om de snelweg weer op te gaan. Een vereiste om weer te kunnen werken. De angst dat het weer mis zou gaan, overheerste alles.

Zo’n persoonlijke crisis raakt iemands leven rechtstreeks en ingrijpend. Deze vrouw was haar baan al kwijt en een groot deel van haar vrijheid en plezier in het leven. En dat raakt ook mij diep, vooral omdat het vaak onnodig is.

Maar gelukkig hoefden we niet machteloos te blijven toekijken. Want ik kon haar laten ervaren hoe gemakkelijk het is om zelf weer aan het roer (of stuur   ) te zitten.

Na al die jaren was ze toch nog steeds vastberaden om van haar probleem af te komen. Haar omgeving had haar inmiddels bijna gesmeekt om eindelijk eens te accepteren dat ze haar baan en een groot stuk van haar vrijheid gewoon kwijt was. Maar daar wilde ze niets van weten. Iets moest haar toch uit deze crisis kunnen bevrijden?

Gelukkig bleek deze crisis niet net zo moeilijk oplosbaar als de vele crises die we op bv politiek en economisch gebied zien tegenwoordig. Deze was namelijk al na 3 kwartier opgelost. Het enige wat in feite nodig was, was een nieuw perspectief.

Wanneer mijn klant dacht aan rijden op de snelweg , zag ze in gedachten alles wat maar mis kon gaan ook echt mis gaan. Dit alleen al veroorzaakte zoveel stress en paniekgevoelens, dat ze het in het echt helemaal niet durfde. Dat verbaasde me niets! De grootste rampen voltrokken zich in haar hoofd. Met deze wetenschap konden we aan de slag.

Ik verving de angstige beelden in haar hoofd en loste de nare gevoelens op. Daarvoor in de plaats gaf ik haar gevoelens van kalmte, rust en ontspanning. Even later gaf ze aan dat we volgens haar voldoende hadden bereikt. “Zou je het nu wel aandurven?” vroeg ik. “Ja, zeker!”, zei ze lachend, maar op besliste toon. “OK, dan gaan we dat nu testen!”

Vijftien minuten later reden we op de snelweg. Zij achter het stuur, ik ernaast. “Ik schaam me bijna dat ik het zo ver heb laten komen”, zei ze. Ik gaf aan dat ze dat schamen maar moest vergeten en beter kon beginnen met genieten. Ik weet zeker dat ze deze dagen wel andere dingen aan haar hoofd heeft dan politiek. Haar crisis is voorbij. De vrijheid lonkt. Eerst haar moeder in Rotterdam en dan … Parijs!!!

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly

Pin It on Pinterest