Je wist natuurlijk allang dat ik niet meer in toeval geloof toch?
Dan snap je ook dat het liedje waar ik vanochtend mee gewekt werd absoluut Géén Toeval kan zijn!
Ik kom er aan het eind op terug … ♪♫♪

☼☼☼

We zijn de afgelopen weken met mijn programma ‘Oog voor het Leven’ in De Zonnebank druk aan het experimenteren met het Wonder dat Leven heet. 

– Om niet afhankelijk te blijven van ons kleine ikje dat vaak grandioos ’tekortschiet’ omdat het een tunnelvisie heeft. Dat heet zelfvertrouwen en is leuk, maar inmiddels heb ik ervaren dat dat niet is wat je wilt.
– En om te leren bouwen aan het vertrouwen op het Leven zelf. Het leven dat altijd liefdevol voor ons klaarstaat, ook als we dat over het hoofd zien.
Want ja, omdat we ‘Het Leven’ niet zien, is het superlastig daar blind op te vertrouwen. En precies daarom gaan we op zoek naar ‘bewijzen’ dat het echt zo werkt. 

De opdracht van het nieuwe experiment was om 2 zaadjes te planten. Bijvoorbeeld van een boontje of een bloem. En om dan elke dag het ene zaadje te verwaarlozen en het andere de hemel in te prijzen.
Je kent het experiment vast wel. Of misschien een variant daarop, het zogenaamde rijstexperiment. Google maar eens.

We gingen ervan uit – omdat alles energie is en dit soort experimenten ook al heel vaak is gedaan – dat het verwaarloosde zaadje zienderogen zou achterblijven bij het gecheerleadde zaadje.

Verwachtingen kunnen uitkomen. Maar ze leiden ook vaak tot teleurstelling. Dat ken je ook vast.
Nou, gisteren zagen we iets héél bijzonders.

Wat bleek: Een van de Zonnebankers deelde in de Facebookgroep de foto’s van haar zaadjes.
Ik dacht nog: Ze heeft de afbeeldingen per ongeluk verwisseld. Maar ’s avonds lichtte ze het toe tijdens de Zoom en niets bleek minder waar.

“Ik geloof dat er een paar zonnebloempjes erg boos zijn geworden. Ze hebben met prut lopen gooien en groeien als kool om mij een poepie te laten ruiken of misschien wel om aandacht te vragen. Het linkerpotje heb ik genegeerd en het rechterpotje met aandacht en liefde verzorgd.”

En ja hoor, echt bizar: Het linkerpotje liet dus zien hoe juist dat zaadje als kool was gegroeid!! En het andere zaadje had er echt een potje van gemaakt. 

Het genegeerde potje

Het liefdevol verzorgde potje

Het leven doet zijn eigen ding. Durf jij dat te laten gebeuren? 

We waren er allemaal van uitgegaan dat het precies andersom zou zijn. Zodat we weer een bewijs zouden hebben van zoiets als ‘schelden doet wel degelijk pijn’. Of: Zelfafwijzing doet je in elkaar krimpen.

Maar hier gebeurde dus precies het tegenovergestelde.
Hoe moesten we dit nu uitleggen? Wat je aandacht geeft groeit … negatieve aandacht is ook aandacht? Of compenseerde het plantje zelf het tekort aan aandacht door zich des te meer te laten zien en helemaal haar nekje uit te steken?
En dan nog … moesten we dit überhaupt wel kunnen uitleggen? Of mogen we ook gewoon leren accepteren dat we met ons beperkte inzicht niet altijd kunnen weten wat er speelt? Of dat misschien de spelregels wel veranderen? 

Ik werd vanochtend wakker met dat laatste in mijn hoofd. Want waarom moeten we eigenlijk alles altijd begrijpen of kunnen uitleggen? Wat als we ons meer zouden verzoenen met het leven en met hoe de dingen gaan. En ons zelfs meer verwonderen over de verrassingen en dingen die anders gaan dan we dachten of verwachtten. 

Heb jij ook al gemerkt dat hard vasthouden aan het oude is uitgewerkt? Hoe harder je het probeert, des te meer je merkt dat het mislukt. Misschien heb jij er nog niet zo naar gekeken en herken je het nog niet zo. Maar kijk dan maar eens om je heen. Hoe oude systemen piepen en kraken. En als je dan eerlijk durft te kijken, zul je zien dat het ook in jouw leven van alles piept en kraakt. Wegkijken is geen optie meer, hoe hard je het ook probeert. 

Durf jij mee te gaan in de veranderingen die gevraagd worden? Of blijf je hardnekkig vechten tot het niet meer gaat?

Gisteravond in de ZonnebankZoom kwam ook weer een aantal voorbeelden voorbij.

  • Hoe lastig het is wanneer er zoveel ‘shit’ naar boven komt in je leven.
  • Hoe onzeker het je maakt als je voor je gevoel in de chaos belandt.
  • Hoe moeilijk het is om in zo’n fase te vertrouwen dat het precies gaat zoals het moet gaan.

    In dit niemandsland schiet je automatisch vaak naar je hoofd dat maar piekert en maalt: “Komt dit écht wel goed???” Super stressvol natuurlijk! En in de stress-staat stopt alles met stromen! Hoe zorg je nu dat je stopt met vastklampen aan het oude en vertrouwen opbouwt in het nieuwe? 

    Yellow Sunday

     

    Zondag, 1 mei, geef ik voor het eerst sinds tijden weer een livedag op het strand.
    En tijdens deze dag duiken we volop in wat ik hierboven omschreef. Ik ga je helpen om meer oog te krijgen voor het leven, vertrouwen in de wonderstroom die er áltijd is. Zodat je 

    • meer kunt zakken in het vertrouwen dat alles klopt. Dat je precies bent waar je bent. Dat het leven je altijd steunt en dat je daar meer oog voor krijgt. Iets wat je juist in zwaardere tijden heel erg goed kunt gebruiken, omdat je dan vaak juist het einde van de tunnel volledig kwijt bent. 
    • met meer gemak je grip en drang tot controle durft te verruilen voor overgave en een gevoel van opwinding over het onbekende nieuwe wat op je wacht.

    Zo leren leven, dus vanuit vertrouwen op het leven zelf is levenskunst. Je ziet maar weinig mensen om je heen dit doen en dus is het heel logisch dat je geneigd bent te doen wat anderen doen. En dat helpt voor geen meter.

    Wil jij je een hele dag heerlijk onderdompelen om te leren anders te kijken, anders te kiezen en dus anders te doen zodat je niet langer meer net als de rest tegen de stroom in hoeft te roeien? Ik sta te trappelen om je te hier wegwijzer in te maken want afgelopen 2,5 jaar heb ik hier zelf heel diep in mogen duiken, dus ik weet er alles van. 

    Meer informatie over Yellow Sunday vind je hier.

    Ik zou het zo gaaf vinden als je er ook bij bent!!
    Je hebt geen enkele voorbereiding nodig, alleen maar de intentie dat je meer ontspannen deze nieuwe manier van leven wilt verwelkomen. Hoe meer je ontspant in het onbekende, des te meer wonderen je zult zien. Want je ogen gaan pas écht open wanneer je ontspant. 

    Enne…. ik had je nog beloofd: Het nummer waar ik vanochtend mee wakker werd. is dit pareltje van The Wanderer.

    Toeval? 

    Afgelopen 2,5 jaar is ongeveer alles in mijn leven “uit mijn handen gevallen”. Er ligt nu een heel fris en wit canvas voor me, dat ik helemaal zelf mag gaan inkleuren. 
    En de leegte benauwt me niet meer, maar geeft me een enorm gevoel van vrijheid. 
    Dit is voor mij leven vanuit overgave. Bereid zijn wat niet meer klopt los te laten en kunnen ontspannen in de ruimte die dan ontstaat, omdat je wonderen verwacht.  
    En wil jij daar ook beter in worden, dan hoop ik je te zien op 1 mei in Castricum aan Zee! 

    Er zijn nog maar een paar tickets met 25 euro korting.

    Dus wil je die scoren, meld je dan vandaag aan, dan profiteer je nog van deze actie. 

    Pin It on Pinterest