Als kind leek het me gruwelijk om les te geven. Ik dacht: “Hoe hou je het vol om als juf, meester of docent jaar in jaar uit hetzelfde verhaal ‘af te draaien?” Want dat was hoe het merendeel van de mensen die ik voor de klas meemaakte op mij overkwam. Ze oogden vermoeid en ongeïnspireerd en zaten vast in een sleur. Ik voelde in ieder geval niet de passie die er ooit wel moet hebben gezeten toen ze begonnen.

Natuurlijk zag ik ook uitzonderingen. Niet alleen in de klas, maar overal. Mensen zoals jij die hopelijk ook bent tegengekomen in je leven. Een meester of juf, een coach of trainer, een oom of tante, opa of oma. Iemand die belangrijk voor je was. Omdat hij of zij in jou geloofde. Of iemand die je liet zien hoe leuk het leven kon zijn. Hoe het ook kon. Iemand die je hoop gaf en vertrouwen. Iemand die zo onbevangen en blij als een kind in het leven stond.

Maar is jouw vuurtje blijven branden? Of is het bij jou toch ook langzamerhand uitgegaan, zoals bij zo velen? Is die sprankeling geleidelijk verdwenen? Vraag je jezelf nog wel eens af waarom je doet wat je doet? Of ben je gestopt jezelf dat te vragen omdat je bang bent voor het antwoord? Te confronterend?

Ik denk dat het niet uitmaakt in het leven wat je bent geworden of wat je doet in het leven. Maar ik ben van mening dat het cruciaal is met welke energie je doet wat je doet. Welke ‘vibe’ erachter zit. Dat verschil merk je niet alleen bij iemand voor de klas. Maar ook bij de jongen of het meisje achter de kassa. Bij de toiletjuffrouw of treinconducteur. Ober of serveerster. Verkoper op een meubelboulevard, directeur van een school of advocaat.

  • Doe jij wat je doet met plezier?
  • Krijg je er energie van?
  • Maak je de wereld een stukje mooier?
  • Geef jij vanuit jezelf iedere dag een stukje glans mee?

Of zijn jouw ogen dof geworden? Zit je gevangen in je eigen gedachtenspinsels? En is jouw blik vooral naar beneden gericht?

Adem je wel, maar leef je niet?

Veel mensen ademen, maar leven niet. Ik ken dat gevoel. Mijn leven voelde op veel fronten als overleven en sleur, alleen ik ontkende en onderdrukte het. Logisch, want het kwam niet in me op hoe ik dit kon veranderen, dus ik moest maar gewoon mijn tanden op elkaar zetten en doorgaan. Hopen dat het ooit beter zou worden.

Ik had programmeringen als:

“Het leven is nu eenmaal niet alleen maar leuk.”
“Er moet wel brood op de plank komen.”
“Sommige dingen zijn nu eenmaal niet (meer) haalbaar, zeker als je ouder wordt!”
“Niet iedereen heeft ‘het geluk’ om te doen waar hij van droomt.”

Deze set aan overtuigingen leidde bij mij onder andere tot hyperventilatie, angst en paniek (luister ook mijn podcast over paniek- en angstaanvallen). Op dat moment was dat letterlijk doodeng, maar achteraf bleek het een zegen. Want de onvrede liet zich niet onderdrukken. Daar kwam ik niet meer ongestraft mee weg. En dat was maar goed ook, want daardoor ging ik op zoek.

Ik ben mezelf nog altijd dankbaar dat ik de moed had om te gaan zoeken. Want wie zoekt, gaat zoveel ontdekken. Als je durft te erkennen (hoe pijnlijk ook) dat je op een doodlopend spoor bent aanbeland, dan heb je al zoveel gewonnen. Dan ligt er een weg open, een wereld te ontdekken.

Vraag jij je regelmatig af wat er ‘mis’ is met je? Waarom je het leven lang niet zo leuk vindt als je zou willen? Mis je die ‘vonk’, die voldoening? Zit je vast in een leven waarvan je je soms afvraagt: “Hoe ben ik hier beland?”  En heb je geen idee wat je kunt doen om hieruit te komen of van richting te veranderen?

Weet dan dat dit een teken is dat je ziel wil dat je op zoek gaat. Dat je gaat ontdekken wat er onder die onvrede zit. Dat je gaat voelen welke angsten je blokkeren. Dat je je overtuigingen over jezelf blootlegt en ter discussie gaat stellen. En dat je gaat ontdekken hoeveel bullshit je in de loop van je leven hebt verzameld.

Als je dat allemaal dag in dag uit met je mee blijft dragen, blijft je leven je dag in dag uit herinneren aan deze uitnodiging. Hoe dan? Je zult je over het algemeen of terugkerend slecht voelen. Misschien verdoof je het, maar daaronder voel je dat het ‘niet klopt’.
Het is niet normaal als je niet meer kunt genieten van dingen waarvan je weet dat ze waardevol zijn. Niet voelen is bij zoveel mensen de norm geworden. Maar als jij er niet voor voelt, om je dagen zo te slijten en zo oud te worden, kom dan in actie!

Er is genoeg waarmee ik je dolgraag wil en kan inspireren om je koers te wijzigen en weer écht te gaan leven. En je kunt gratis en voor niets al zoveel proeven!

Foto: Kevin Grieve on Unsplash

Actueel 2019

Gratis Minicursus Perfectionisme Loslaten

  • Ben je bang om fouten te maken?
  • Werk je hard, maar lijkt het nooit af of goed genoeg?
  • Leg je de lat steeds hoger voor jezelf?
  • Heb je de neiging alles te willen controleren?

 

Dan zul je jezelf enorm herkennen in mijn boek PRIMA is Perfect. Sinds het in 2016 uitkwam is het al 6 keer gedrukt. Duizenden mensen hebben de PRIMA-methode leren kennen, via mijn boek, mijn online programma's en mijn live begeleiding.
Hiermee aan de slag gaan en ontdekken wie je werkelijk bent, maakt dat je meer en meer gaat leven vanuit ontspanning, vertrouwen en plezier

Vanaf 3 september geef ik weer een nieuwe gratis Minicursus Perfectionisme Loslaten.
Doe je mee?
Wil jij ook de eerste stappen zetten?
Deze minicursus was voor zoveel deelnemers een grote stap in zoveel positieve veranderingen in hun leven!  En deze kans ligt hier nu voor jou.

Klik hier voor meer informatie en om je aan te melden.

 

Pin It on Pinterest