Er is een tijd geweest dat ik er echt boos om werd. Had ik ergens een tip of advies gedeeld. Kreeg ik er geen enkele reactie op!
Of wegdraaiende ogen. Of ronduit: “Dankjewel, maar ik heb geen advies nodig. Ik wilde alleen maar even dit delen.”

Nou ja zeg. Ik wilde toch alleen maar “helpen”? 
Inmiddels kijk ik er anders tegenaan.

Ach ja, zoals ik altijd zeg. Ik ben – net als jij –  ‘under construction’. Een projectje dat nooit af is. Perfect in al mijn imperfectie. Dus maak ik nog steeds ‘fouten’?
Ik zou zeggen: Ja!!! Maar eigenlijk is het: Nee!!! Want om dat fouten te noemen is zo veroordelend.

Ik geef er de voorkeur aan om het ‘leren’ te noemen. Voortschrijdend inzicht. Toen deed ik dit. Nu doe ik dit.
En volgend jaar doe ik waarschijnlijk weer iets anders, op basis van alles wat ik dan weet en heb ervaren en geleerd.

Want inmiddels voel ik nu wél dat het rete irritant kan zijn als je ongevraagd allerlei adviezen geeft.
Ik heb dat afgelopen jaar ook heel goed in mezelf onderzocht. En merk hoe onwennig het vaak is om dat niet te doen. Zeker met zo’n beroep als ik heb.

De hele Corona Crisis is een fantastische manier om hiermee te oefenen. Want als je denkt dat je misschien meer weet, voelt en ziet dan iemand anders, wil je dat natuurlijk heeeeuuuuul graag delen.
En dat is ook oké… als die ruimte er is. Als de deur van de ander open staat. Maar als die deur dicht is, dan is het absoluut zinloos. En drijf je alleen maar verder uit elkaar.

Ik ben benieuwd of dit voor jou herkenbaar is. Maak je je er zelf ook wel eens schuldig aan of krijg je juist uitslag als anderen dit bij jou doen?
Vertel! Ik kijk uit naar je reactie hieronder.

En o ja… heb je ook helder wat daaronder zit? Want onder elk gedrag, zowel van jou maar ook van een ander, zit een positieve intentie.
Wat zou dat kunnen zijn? Zelfs als het gedrag ‘irritant’ is? Wat zou dan toch de positieve intentie kunnen zijn?

Pin It on Pinterest