Wij mensen zijn van nature vooral bang. En een crisis is slecht nieuws, toch? Daar ben ik het niet mee eens. Natuurlijk in individuele gevallen gaat er lijden gepaard met elke crisis. Maar lijden hoort bij het leven. Ik zie de crisis waar we ons momenteel met zijn allen in bevinden dan ook graag vanuit een breder perspectief. En daardoor positiever dan menigeen als ik het zo om me heen zie en hoor. Ik zal het uitleggen.

Voor mij is het al heel lang een teken aan de wand dat al die overwerkte, angstige en depressieve mensen van de laatste jaren een uiting zijn van dat er iets niet klopt in onze samenleving. Ook heb ik eigenlijk altijd moeite gehad met stempeltjes, diagnoses en etiketten. Ik heb nooit geloofd dat er in de kern met ons mensen iets mis is. Dat voelde voor mij altijd als aangeleerd en aangepraat. Mijn hart breekt als ik zie hoeveel mensen, groot en klein een etiket krijgen en vervolgens een pot met pillen.

Goedgelovig als we zijn, zijn we daar op grote schaal ingetrapt. Een angstig mens staat niet in zijn kracht. Die kun je van alles wijs maken.

Aan de hand van de piramide van Hawkins kun je dit gemakkelijk zien. Angst zit in rood.

 

En wat zie je nu juist in deze tijd, 2020, dankzij de Coronacrisis extra heftig gebeuren? De angst wordt erin geramd. Je wordt er overal mee geconfronteerd. Het wordt zichtbaar gemaakt. 1,5 meter. Mondkapjes. Persconferenties met cijfers.

Resultaat. Steeds meer angst. Meer neerslachtigheid. Meer wantrouwen. Meer agressie. Onze diepste emoties worden getriggerd en komen naar boven en worden zichtbaar. Uitgelokt door het virus. Het virus is de aanleiding, maar er komen allerlei oude en diep verstopt angsten mee naar boven. Dankjewel Corona!

Ja, dankjewel. Want het is een kans. Een uitnodiging om hier eens goed naar te kijken en onze pijnen te helen. Ineens wordt het pijnlijk duidelijk dat we als de dood zijn voor de dood. En dat we er alles aan willen doen om te blijven leven. Terwijl heel veel mensen eigenlijk vooral aan het overleven waren. En het helemaal niet zo heel erg naar hun zin hadden.

Ik vind dat heel apart en tegelijkertijd suuuuper interessant. En ik zie deze hele crisis dan ook – en dat klinkt misschien raar – als een enorme kans om op te schonen en ons bewustzijn te verhogen. Een kans om onze diepste angsten aan te kijken en oud verdriet en pijn los te laten. Zodat we lichter doorkunnen. Zodat we in contact komen met wie we werkelijk zijn, voorbij de aangeprate bullshit.

Excusez le mot, maar ik geloof echt dat we zo ongelofelijk meegenomen zijn in een collectieve hypnose, dat we zo ver van onze ware natuur verwijderd zijn geraakt, dat we aan de vooravond staan van een koude, kille (1,5m?) samenleving. Waarin vadertje staat stap voor stap en steeds vergaander bepaald wat goed voor ons is.

Kunnen wij lekker doorgaan met overleven.
Eh…. wacht eens even. Zonder vrijheid overleven? Of leven in vrijheid? Wat wil jij?

Ik gruwel van het eerste en ik ga aan van het tweede. Als het niet in vrijheid kan, hebben we het in mijn vocabulaire hoogstens over overleven en niet over leven.

Na het voorgaande zou je het misschien niet zeggen, maar toch ben ik zeer positief gestemd. Ik zie steeds meer mensen die zich achter hun oren krabben en zich afvragen wat er gebeurt, stap voor stap. En ik vind dat een goed teken. Hoe kan het verkeerd zijn als je zelf vragen stelt en gaat nadenken? En bedenken en voelen wat goed is voor jou?

Dat wakker worden is een apart iets. Dat moet je uiteindelijk zelf doen. Je moet zelf ontdekken wat jouw waarheid is. Dat is heel subjectief. En het vergt moed om op ontdekkingstocht te gaan en verder te durven kijken want ook dat triggert van alles. Ineens zijn dingen misschien anders dan je dacht? Dat voelt niet alleen onbekend, maar vaak ook bedreigend. Dus weer: ANGST!

Voor ieder is er een unieke tijd waarop dat ontwaken gebeurt. Misschien gebeurt dat niet in dit leven. Ook helemaal prima. En ook het tempo is een individueel proces. Maar wakkerder word je sowieso nooit door te kopiëren wat de grote massa doet. Want veranderingen komen nooit van de massa. Maar van de outsiders. Van de enkelingen. Van het kleine clubje dat gestaag uitgroeit tot een grotere groep.

Misschien voel jij je net als ik al jaren een lone rider. Iemand die eigenlijk diep in zijn hart zich nét anders voelt dan de rest. Of het liefst zijn eigen plan zou willen trekken. Omdat je dingen ziet. Of voelt. Of weet. Die je niet uit kunt leggen. Of waarvan je bang bent dat ze tegen je gebruikt worden als je ze uitspreekt.

Perfectionisme, het gevoel van ‘ik ben niet goed genoeg, wie ben ik nou’ is in zo’n geval een extra reden om je gedeisd te houden. Om je niet uit te spreken. Om niet je eigen pad te kiezen. Want de mens wil toch wel heel graag bij de rest horen. Aardig gevonden worden. Dus dan ga je je aanpassen.

Maar wat als in dat ‘andere’, dat wat jij misschien zelf veroordeelt of afkeurt nou juist jouw goud schuilt? Dat wanneer je voor jezelf gaat staan je op dat vlak juist in dit leven jouw waarde met de wereld kunt delen? Simpelweg door die persoon te zijn? Die authentieke versie van jezelf? Dat vraagt wel van je om eerlijk te zijn. Te kijken waar je een masker draagt en rollen speelt die niet meer bij je passen. Het vraagt om je angsten, je perfectionisme, onder ogen te komen en te omarmen. Want dan laat het jou los.

Weet je, aan jou de keuze. Altijd. Je kunt je ook blijven aanpassen, misschien ben je daar zo langzamerhand ook echt een meester in geworden. Misschien word je gezien als die slimme, die sterke, die persoon die alles aan kan of die altijd zo gewaardeerd wordt omdat ze zo voor anderen klaarstaat. Maar het is goed om je te realiseren dat dit gedrag ervoor zorgt dat jij je ware voldoening, je levensgeluk niet of nauwelijks zult voelen.

Dat is toch verdrietig? Het idee dat je jaar na jaar een leven leidt dat niet jouw leven is? Om te voldoen aan picture perfect? Van jezelf of van ‘die ander’?
Wordt het niet tijd om een serieus te kijken of je dat nog wel langer wilt? Of liever nog. Tijd om eens serieus schoon schip te maken met de oude programmeringen en te gaan voor wat jij wilt? Te leven zoals jij werkelijk bent? Als jezelf?

Plastic fantastic is passé

 

Deze tijd vraagt erom. Onze aarde vraagt erom. De plastic fantastic fase heeft zijn beste tijd gehad. We prikken er steeds meer doorheen. Gelukkig maar. Die plastic soep is giftig!
Maar nieuwe ideeën, een frisse wind vraagt om mensen die in verbinding zijn met zichzelf.

Nieuwe systemen, ander onderwijs, holistische gezondheidszorg, eerlijkere verdeling van middelen, etc. kunnen ook alleen maar goed neergezet worden vanuit zo’n hoger bewustzijn. De rationele tijd is ook ten einde. Ratio is niet fout. Maar als we alles rationaliseren, gaat het wel fout. Tijd voor het hart. Tijd voor intuitie. Tijd voor gevoel. Evenwicht tussen de rechter- en de linkerhersenhelft.

Dit s de achtergrond van mijn nieuwe programma: Stap in de Rol van je Leven. Om mensen die allang van binnen voelen dat dingen anders moeten kunnen en die zelf ook anders willen te ondersteunen in dat proces. Want dingen worden pas anders als je eerst zelf van binnenuit verandert.

Wil je er meer over lezen, surf dan naar deze pagina. 

En raakt het je, dan zou ik zeggen: Meld je aan. Omdat het de eerste keer is dat ik dit programma online aanbied, kun je nu meedoen voor een prachtig aanbod. Bovendien kun je in kleine termijnen betalen.

Heb je vragen, mail me dan. Dan ga ik daar graag op in. Voor nu wens ik je veel leesplezier en een hele fijne dag.
En natuurlijk hoop ik: tot 1 september bij Stap in de Rol van je Leven.

De Zon in je Leven podcast nieuwe stijl voor 'enge mensen'

Met heel veel plezier heb ik al ruim 2 jaar (sinds juni 2018) podcasts gemaakt. 
Die hadden op de een of andere manier altijd te maken met

  • #primaisperfect
  • Je bent al goed zoals je bent
  • Dat weet je vast al, maar dat is niet genoeg
  • Want als je dat leert voelen, verandert je leven ingrijpend

Vanaf september 2020 (#91) ga ik mijn koers enigszins verleggen.
En misschien verandert mijn publiek ook wel, we gaan het zien.

Ik heb al mijn hele leven een enorme behoefte aan vrijheid. Dingen doen op mijn manier. En mogen denken wat ik denk.
Maar mén, wat is dat spannend wanneer je jarenlang, van kinds af aan al bent geïndoctrineerd om te doen en te denken zoals het hoort.

Gevoelsmatig heeft dit voor mij nooit geklopt, dat onvrije gevoel. Maar ja, om daar wat mee te doen, vergt moed. Het idee alleen al gaf me jarenlang de kriebels en nachtmerries.
Tja, er is niet een grote massa die het je voordoet. Gelukkig zijn er genoeg dappere voorbeelden die mij afgelopen jaren hebben geïnspireerd. 
Daarom ben ik ook begonnen met mijn verhalen en ervaringen te delen. Zodat andere mensen zich daardoor kunnen laten inspireren. Maar nu voel ik dat ik dit op een nieuw level mag gaan spelen. Weer een stapje spannender. Omdat ik daar de kriebels van krijg. Hele blije!

Ben jij ook een 'eng mens'?

Ik weet dat er veel mensen zijn die zich herkennen in hoe het leven voor mij heel lang heeft gevoeld.  Voor wie het ook is alsof ze klem zitten omdat ze anders denken of doen dan algemeen geaccepteerd is. Die dat daarom (nog) verstoppen, terwijl ze er het liefste voor uit zouden willen komen zodat ze ongegeneerd zichzelf kunnen zijn. Maar die nog niet die stap durven te zetten. Want ja... als je afwijkt wordt je toch een beetje weggezet als 'eng mens'. 

So what!? Hoe zou het zijn als je je daar steeds beter bij zou voelen? Als je je daar steeds minder van zou aantrekken? Wat als wij juist daarin elkaar meer en meer gaan vinden? En wie weet andere mensen die het misschien stiekem ook wel interessant vinden juist inspireren om ook eens te proeven van andere smaken?

Het huidige denken brengt ons niet verder. Het is aan zijn einde. Wat op basis daarvan is gecreëerd staat op instorten. Het nieuwe denken heeft de toekomst. Het is logisch dat het tijd kost voordat de grote massa ook in beweging durft te komen. Voordat die het vertrouwt. Er zijn altijd voorvechters en voorlopers. Het is opwindend om een pad te mogen effenen. Sluit jij je aan? 

Ik hoop dat we deze podcastserie samen gaan maken. Dus wil je reageren, een onderwerp aandragen, iets vragen, doe dan vooral onderaan de shownotes van elke aflevering, zoals hieronder. Dan kunnen we er samen iets moois van maken. 

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly

Pin It on Pinterest