Vanochtend liepen we met onze kersverse ‘dochter’ uit Nieuw-Zeeland, Stella, door de gangen van haar nieuwe school. Volgende week starten ook hier alle scholen weer en we kwamen kennismaken en haar rooster ophalen, zodat ze volgende week al een beetje weet wat ze kan verwachten.

Toen we een rondleiding kregen en de deur naar de dans- en theaterzaal openzwaaide, een prachtige ruimte met een spiegel over de hele lengte van de muur vroeg Stella aan de meneer die ons begeleidde of ze een foto mocht maken.“My little sister will just LOVE this”,  She loves to dance. 

She dances at least 14 hours a week! 

“Wow, misschien wordt ze wel een professioneel danser!” zei ik meteen enthousiast.

“Ja!” zei ze, “dat is haar grote droom!”

“Well, That’s gonna be very hard!”

zei de meneer.

BAM! There you have it! 
Weer zo’n ‘huis-tuin en keuken voorbeeld’.

Het valt de meeste mensen niet eens meer op.
Want de meeste mensen denken zo.
Maar ik… ik kan er zo slecht tegen!
Waarom zeggen we dit soort dingen nou toch?

Ik denk dat ik het antwoord wel weet.
Ik heb er dan ook vanmiddag meteen weer een podcast over opgenomen.
Deze verschijnt a.s. zondag, het wordt episode 14.

Over onzekerheid, maar ook over moed. Over Dare Devils zelfs. Zoals onze Frank. En Stella. Want my oh my, vind ik haar een dare devil, met haar 16 jaar aan de andere kant van de wereld.

Nou wil ik helemaal niet zeggen dat iedereen maar overal ter wereld moet durven wonen.
Maar de meeste mensen zijn wel heel erg voorzichtig, bescheiden of zelfs ronduit onzeker en negatief wanneer het gaat om hun eigen persoon, hun uiterlijk en hun kansen.
Hun dromen? Die hebben de meeste mensen zelfs jaren geleden al in de ijskast gezet.

Zonde. Doodzonde als je het mij vraagt. Het gaat ook in tegen onze natuur. We zijn niet hier om ons klein te houden. Om ons in te houden. Om op elkaar te lijken en allemaal hetzelfde te ‘liken’.
We zijn allemaal juist zo uniek, zo speciaal.

“Waarom spreek ik nou nooit eens iemand die zegt: He, wat sta ik leuk op die foto?”

zei iemand van de week op het feestje van mijn schoonmoeder.
Ze gaf zelf het antwoord

“Omdat we waarschijnlijk gewoon niet zo leuk of mooi zijn als we hopen.”

Waarop ik onmiddellijk zei:

“Omdat we niet inzien hoe mooi we werkelijk zijn.”

Ik meen dat echt als ik het zeg.

Dacht ik vroeger ook zo? Vond ik mezelf vroeger leuk op foto’s? Was ik tevreden over mezelf? Ging ik mijn dromen achterna?
Nee. Nee. Nee. Nee.

No way!

Maar… ik heb het geleerd! En dat kan jij ook!

 

Maandag 24 september start mijn nieuwe ronde van de gratis Minicursus Perfectionisme Loslaten weer.
Er hebben al dik 7.000 mensen aan meegedaan en voor een aantal was het echt life changing.

En… het thema van deze Zonnestraal bespreek ik verderuitgebreid in podcast episode 14.

Zonnige groet,

Astrid ☼☼

 

Pin It on Pinterest